بحث های جدید در مورد جنگ های فضایی

به گزارش کارگروه بین‌الملل سایبربان؛ کارشناسان معتقدند که کشورها در سراسر جهان به دنبال توسعه ابزارها و روش‌هایی برای پیروزی در جنگ‌های فضایی – در صورت وقوع – هستند. به دلیل تمایل ایالات متحده به ایجاد نیروی فضایی رسمی و با در نظر گرفتن نسل جدید موشک ضدماهواره، توجه به قابلیت‌های ضدفضایی دیگر کشورها اهمیت فراوانی دارد.

نسخه 2019 جهانی «مقابله فضایی بنیاد امنیت جهانی» (Secure World Foundation Global Counterspace) براساس نسخه سال 2018 نوشته شد. در ماه مارس همین سال، هند اعلام کرد که موشک ضدماهواره‌ای خود را با تخریب یکی از ماهواره‌های موجود در مدار لئو (LEO) با موفقیت آزمایش کرده است. پاتریک شاناهان (Patrick Shanahan)، سرپرست وزارت دفاع ایالات متحده نیز این آزمایش را به عنوان فرصتی برای تأکید بر ماهیت فضا به عنوان یک منطقه رقابتی معرفی کرد.

برایان ویدِن (Brian Weeden)، مدیر برنامه‌ریزی سیاست‌گذاری در بنیاد امنیت جهانی (Secure World Foundation) و یکی از ویراستارهای گزارش این بنیاد گفت:

چند سال پیش – زمانی که چین نیروهای پشتیبانی راهبردی (Strategic Support Force) خود را ایجاد کرد – تغییرات بزرگی در دکترین و سازمان فضایی این کشور رخ داد. این یک سازمان نظامی جدید است که توانایی‌های سایبری، جنگ الکترونیک و فضایی را ادغام می‌کند. لازم به ذکر است که چین برخلاف ایالات متحده، موضوع یاد شده را به‌صورت یک محدوده مرکزی در نظر نمی‌گیرد.

 ویدِن اعلام کرد:

نیروهای پشتیبانی راهبردی چین، به جای در نظر گرفتن فضا به عنوان یک حوزه مستقل، روی نحوه استفاده ترکیبی از سایبر، جنگ الکترونیک و فضا، به منظور اثرگذاری بیشتر نظامی تمرکز می‌کنند.

انگیزه این تغییر، در زمین نهفته است. با توجه به این که اقدامات مذکور سال‌ها پیش رخ داده‌اند، می‌توان احتمالاً آن را واکنشی نسبت به اتکای ایالات متحده به دارایی‌های فضایی با شروع جنگ‌ها در افغانستان و عراق به حساب آورد. تمرکز روی فضا پاسخی منحصربه‌فرد به چین خواهد بود.

ویکتوریا سامسون (Victoria Samson)، رئیس دفتر بنیاد امنیت جهانی در واشنگتن و یکی دیگر از ویراستارهای گزارش اظهار داشت:

فعالیت‌های روسیه، بخشی از تلاش‌های چندین ساله هستند که پیش از بیانیه ایالات متحده در مورد نیروی فضایی مطرح شدند. آنچه اکنون می‌بینیم، تمایل شدید برای صحبت غیرمحرمانه در رسانه در مورد توانایی‌های مقابله فضایی مسکو است و این احتمالاً جزئی از بیانیه واشنگتن در مورد فضا به عنوان یک دامنه جنگی محسوب می‌شود.

شلیک موشک، یک رویداد واضح است. بخش آشکار پرتاب ضدماهواره‌‌ی هند، نمایش توانایی این کشور برای تقابل و هدف‌گیری این سخت‌افزارها است که پیش از پرتاب مشخص نبود.

سامسون گفت:

مقامات هندی، سال‌ها به موشک‌های قاره‌پیما (ICBM) و ره‌گیرهای دفاع موشکی  خود به عنوان سلاح‌های بالقوه پادماهواره‌ای (ASAT) اشاره می‌کردند؛ اما هرگز نگفتند که توانایی هدف‌گیری ماهواره را دارند.

گروهی از کارشناسان دولتی سازمان ملل در ژنو درمورد توضیحات قانونی و شفاف وضعیت موشک‌های تهدید در فضا و چگونگی فعالیت معاهده پیشگیری از تقابل تسلیحاتی در فضای خارجی (PAROS) به بحث پرداختند.

رئیس دفتر بنیاد امنیت جهانی در واشنگتن توضیح داد:

کارشناسان در این مورد هنوز به نتیجه نرسیده‌اند؛ و این عدم توافق میان اعضا از کشورهای آمریکا، روسیه، چین و هند پیرامون این مسئله بود که آیا تلاش‌های قانونی برای اطمینان از امنیت و ثبات در فضا مورد نیاز است. ایالات متحده معتقد به ایجاد رفتاری هنجاری و قانونی است، در حالیکه کشورهای روسیه، چین و هند به رویکردی مبتنی بر تعهد و قرارداد تأکید دارند.

در خلاصه گزارش مذکور آمده است که شواهد نشان دهنده تحقیق و توسعه قابل توجه در زمینه گسترده قابلیت‎های تقابل فضایی جنبشی (مخرب) و غیرجنبشی در چندین کشور است. با این حال، فقط از توانایی‌های غیرجنبشی در عملیات‌های فعلی نظامی استفاده می‌شود.

یکی از  پلتفرم‌های پادماهواره‌ای مورد استفاده درمدار، «Burevestnik» نام داشته و متعلق به روسیه است. بخشی از این سامانه به صورت منبع باز در دسترس قرار دارد.

مسئله دیگر لیزرها و سلاح‌های انرژی هدایت شونده هستند. گزارش 2019، شامل بخش‌هایی از چنین سلاح‌هایی در چین و آمریکا است.

ویدِن اعلام کرد:

ما از بیان این موارد در سال گذشته امتناع می‌کردیم؛ زیرا اطلاعات زیادی در اختیار نداشتیم. هنوز هم داده‌های بسیاری نداریم، اما برای بیان شدن در گزارش کافی هستند.

از زمانی که بشر برای اولین بار اشیا را به مدار وارد کرد، فضا، به عنوان یک حوزه مهم رقابت نظامی شناخته می شود. نیروی فضایی، بخشی از محیطی محسوب می‌شود که به دلیل روندهای قبلی در نظامی‌سازی فضا در جهان وجود دارد.

مدیر برنامه‌ریزی سیاست‌گذاری در بنیاد امنیت جهانی خاطرنشان کرد:

با توجه به اتفاقات افتاده در جهان، من فکر می‌کنم هیچ تغییری بزرگ‌تر از تمایلات شناخته شده در گزارش‌های پیشین نیست. شواهد قوی دال بر توسعه فناوری‌های تقابل فضایی از سوی ایالات متحده، روسیه و چین و کاربرد سیاست‌ها و دکترین‌های مختلف در تقابل‌های آتی وجود دارد.