کنترل اینترنت جهان توسط شرکتهای بزرگ فناوری اطلاعات
موسسه خبری سایبربان: شاید چگونگی تسخیر دنیا توسط شرکتهای فناوری اطلاعات کمی دور از ذهن باشد اما این شرکتها تنها یک وب سایت نیستند و ماهیت آنها زمانی مشخص میگردد که گوگل، فیسبوک، مایکروسافت و آمازون شروع به خریدن امتیاز کابلهای اینترنتی که توسط آن تمام مردم دنیا به هم متصل میشوند میکنند.
اتفاقی که در حال رخ دادن است و شرکتهای بزرگ فعال در حوزه فناوری اطلاعات به تدریج در حال خریدن بخشهای مهمی از زیرساختهای اینترنت هستند که این امر منجر به خشم بزرگترین شرکتهای مخابراتی – که سابقا این کابلها را تحت کنترل خود داشتند - شده است.
صحبت بر سر چند کابل انتقال داده در اینجا و آنجا نیست. گوگل اکنون، علاوه بر اینکه یک ارتش کوچک از رباتها را در اختیار دارد، صاحب 100 هزار مایل کابل انتقال داده فیبر نوری در سرتاسر جهان است. شرکتهای مخابراتی که با گوگل مشغول کسب و کار هستند عنوان میکنند که این غول جستجوگر، با اشتهایی سیری ناپذیر قراردادهای مربوط به پهنای باند را تصاحب میکند، و حتی گاهی قراردادهای از پیش نوشته شده را ارائه میکند و از مذاکرات طولانی بر سر این موضوع پرهیز دارد.
فیس بوک همین چندی پیش از کار نصب یک زیرساخت فوق حجیم در سراسر قاره اروپا، که مستقیما به «آرکتیکا» مرکز دادههای غول پیکرش در سوئد متصل میشود، فارغ شده و همچنین میلیونها دلار در قرار دادن کابلی به طول 6 هزار مایل در عرض اقیانوس آرام سرمایه گذاری کرده است.
در همین حال آمازون با افزایش حجم خرید کابل فیبر نوری، حجم سرمایه گذاری خود در این زمینه را با افزایش 44 درصدی به 2.6 میلیارد دلار رسانده است.
از آن سو مایکروسافت هم علاقه و تخصص خود در این حوزه را به ایجاد زیر ساختهای زیر دریا معطوف کرده است. همچنین در حالی که این شرکت مشغول گسترش خدمات تحت «کلاود» خود است، هر چه بیشتر نیازمند گسترش پهنای باند اینترنتی است. در نتیجه، مشغول ساخت شبکه غول پیکر فیبر نوری خود است و با اجاره نامههای بلند مدت، خطوط کابل فیبر نوری «ترانس پاسیفیک»، که قابلیت انتقال دادهها با سرعت یک ترابیت بر ثانیه را دارند– و برای انتقال 1500 فایل تصویری با کیفیت HD در عرض 1 دقیقه کفایت میکنند – در اختیار خود گرفته است.
همانگونه که مشخص است، همه مشغول هستند! گویا سرمایه گذاری در زیر ساخت اینترنت نکته ای است که همه این غولهای دنیای وب در آن اشتراک ویژه ای دارند. اما این امر برای هر کسی واجد دو معنی میتواند باشد.
اول این که اکنون با ورود غولهای دنیای وب به بازار نقل و انتقال داده ها، و با رقابتی که در این بین در میگیرد، باید منتظر روزهایی باشیم که ارتباط اینترنتی و مخابراتی با ارزانترین قیمت و بهترین کیفیت در اختیار همگان قرار گیرد. زمانی که گسترش این زیرساختها منجر به افزایش ضریب نفوذ اینترنت، حتی در دور افتادهترین و فقیرترین نقاط دنیا شود، و جامعه بشری به تمام معنا «شبکه ای» شود.
واقعیت نیز این است که تا پیش از این شرکتهای مخابراتی چندان علاقه ای به گسترش شبکه کابلهای اینترنتی نداشتند زیرا با این اتفاق، سود آنها در خطر کاهش قرار میگرفت. اما بر خلاف آن ها، سود شرکت هایی نظیر گوگل و فیس بوک در گرو افزایش تعداد کاربران آنها و همچنین اطمینان از برقراری با کیفیت ارتباطات است. در نتیجه اینکه این شرکتها صاحب زیرساختهای اینترنتی باشند، میتواند خبری خوشحال کننده تلقی شود.
شاید گفته «دان کارسو» مدیر اجرایی شرکت «زایو» که فروشنده کابل فیبر نوری به شرکت هایی نظیر گوگل است، در این باره به خوبی صادق باشد که گفته: آنها در واقع کنترل سرنوشت خود را در دست میگیرند.
اما سوی دیگر این قضیه آن است که شرکت هایی نظیر فیس بوک و گوگل و مایکروسافت، به گونه ای صاحب آینده بشری خواهند بود. آینده ای که بدون شک بر مبنای ارتباطات اینترنتی بنا شده است و در واقع ساخت این آینده از یک دهه قبل شروع شده است. آینده ای که در آن تمامی فعالیتهای بشری بدون چون و چرا وابستگی مستقیم به اینترنت خواهد داشت و شاید اغماض نباشد که بگوییم، این آینده میتواند به گونه ای تصور شود که در آن، مرگ و زندگی انسانها نیز در گرو انتقال اطلاعات از درون کابلها است.
اتفاقی که در حال رخ دادن است و شرکتهای بزرگ فعال در حوزه فناوری اطلاعات به تدریج در حال خریدن بخشهای مهمی از زیرساختهای اینترنت هستند که این امر منجر به خشم بزرگترین شرکتهای مخابراتی – که سابقا این کابلها را تحت کنترل خود داشتند - شده است.
صحبت بر سر چند کابل انتقال داده در اینجا و آنجا نیست. گوگل اکنون، علاوه بر اینکه یک ارتش کوچک از رباتها را در اختیار دارد، صاحب 100 هزار مایل کابل انتقال داده فیبر نوری در سرتاسر جهان است. شرکتهای مخابراتی که با گوگل مشغول کسب و کار هستند عنوان میکنند که این غول جستجوگر، با اشتهایی سیری ناپذیر قراردادهای مربوط به پهنای باند را تصاحب میکند، و حتی گاهی قراردادهای از پیش نوشته شده را ارائه میکند و از مذاکرات طولانی بر سر این موضوع پرهیز دارد.
فیس بوک همین چندی پیش از کار نصب یک زیرساخت فوق حجیم در سراسر قاره اروپا، که مستقیما به «آرکتیکا» مرکز دادههای غول پیکرش در سوئد متصل میشود، فارغ شده و همچنین میلیونها دلار در قرار دادن کابلی به طول 6 هزار مایل در عرض اقیانوس آرام سرمایه گذاری کرده است.
در همین حال آمازون با افزایش حجم خرید کابل فیبر نوری، حجم سرمایه گذاری خود در این زمینه را با افزایش 44 درصدی به 2.6 میلیارد دلار رسانده است.
از آن سو مایکروسافت هم علاقه و تخصص خود در این حوزه را به ایجاد زیر ساختهای زیر دریا معطوف کرده است. همچنین در حالی که این شرکت مشغول گسترش خدمات تحت «کلاود» خود است، هر چه بیشتر نیازمند گسترش پهنای باند اینترنتی است. در نتیجه، مشغول ساخت شبکه غول پیکر فیبر نوری خود است و با اجاره نامههای بلند مدت، خطوط کابل فیبر نوری «ترانس پاسیفیک»، که قابلیت انتقال دادهها با سرعت یک ترابیت بر ثانیه را دارند– و برای انتقال 1500 فایل تصویری با کیفیت HD در عرض 1 دقیقه کفایت میکنند – در اختیار خود گرفته است.
همانگونه که مشخص است، همه مشغول هستند! گویا سرمایه گذاری در زیر ساخت اینترنت نکته ای است که همه این غولهای دنیای وب در آن اشتراک ویژه ای دارند. اما این امر برای هر کسی واجد دو معنی میتواند باشد.
اول این که اکنون با ورود غولهای دنیای وب به بازار نقل و انتقال داده ها، و با رقابتی که در این بین در میگیرد، باید منتظر روزهایی باشیم که ارتباط اینترنتی و مخابراتی با ارزانترین قیمت و بهترین کیفیت در اختیار همگان قرار گیرد. زمانی که گسترش این زیرساختها منجر به افزایش ضریب نفوذ اینترنت، حتی در دور افتادهترین و فقیرترین نقاط دنیا شود، و جامعه بشری به تمام معنا «شبکه ای» شود.
واقعیت نیز این است که تا پیش از این شرکتهای مخابراتی چندان علاقه ای به گسترش شبکه کابلهای اینترنتی نداشتند زیرا با این اتفاق، سود آنها در خطر کاهش قرار میگرفت. اما بر خلاف آن ها، سود شرکت هایی نظیر گوگل و فیس بوک در گرو افزایش تعداد کاربران آنها و همچنین اطمینان از برقراری با کیفیت ارتباطات است. در نتیجه اینکه این شرکتها صاحب زیرساختهای اینترنتی باشند، میتواند خبری خوشحال کننده تلقی شود.
شاید گفته «دان کارسو» مدیر اجرایی شرکت «زایو» که فروشنده کابل فیبر نوری به شرکت هایی نظیر گوگل است، در این باره به خوبی صادق باشد که گفته: آنها در واقع کنترل سرنوشت خود را در دست میگیرند.
اما سوی دیگر این قضیه آن است که شرکت هایی نظیر فیس بوک و گوگل و مایکروسافت، به گونه ای صاحب آینده بشری خواهند بود. آینده ای که بدون شک بر مبنای ارتباطات اینترنتی بنا شده است و در واقع ساخت این آینده از یک دهه قبل شروع شده است. آینده ای که در آن تمامی فعالیتهای بشری بدون چون و چرا وابستگی مستقیم به اینترنت خواهد داشت و شاید اغماض نباشد که بگوییم، این آینده میتواند به گونه ای تصور شود که در آن، مرگ و زندگی انسانها نیز در گرو انتقال اطلاعات از درون کابلها است.
