اتهام مضحک آمریکا به ایران

تد کروز (Ted Cruz) سناتور جمهوری‌خواه، در اولین جلسه مناظره انتخاباتی حزب جمهوری‌خواه، ایران را متهم به دست داشتن در حمله سایبری به وزارت دفاع این کشور کرد.

آمریکایی‌ها ادعا می‌کنند که قاسم سلیمانی اخیراً به روسیه سفر کرده و با مقامات این کشور دیدار داشته است. این ادعا در حالی است که مقامات کرملین آن را تکذیب می‌کنند.

در این مناظره از تد کروز سؤال شد که آیا ارتباطی بین سفر قاسم سلیمانی به روسیه و زمان انجام این حمله سایبری وجود دارد؟ کروز گفت: " ما اعتقاد داریم زمانی که سلیمانی به ایران بازگشت، زمانی بود که روسیه حمله سایبری به پنتاگون را انجام داد."

به ادعای رسانه‌های آمریکایی، حمله سایبری به وزارت دفاع آمریکا باعث از کار افتادن موقتی شبکه این سازمان شد.

در ادامه کروز گفت که این حملات سایبری نتیجه‌ی ضعف دولت اوباما در مسائل خارجی است.

به ادعای مسئولین جمهوری‌خواه، دیپلماسی منفعلانه‌ی دولت اوباما باعث شد که چین و روسیه جنگ سایبری علیه آمریکا را راه‌اندازی کنند.

زمانی که بحث سایبری در مناظره جدی شد؛ اسکات والکر (Scott Walker)، فرماندار ایالت ویسکانسین گفت: "روسیه و چین در حال حاضر بیش‌تر از اعضای کنگره آمریکا از ایمیل سرور هیلاری کلینتون خبر دارند."

در چند سال اخیر، شاید به‌صورت روزانه اخباری را در مورد حملات سایبری عظیم به کشور آمریکا می‌شنویم. با نگاهی به تاریخ کشور آمریکا به این نکته پی می‌بریم که هرگاه این کشور قصد انجام یک فعالیت خرابکارانه را دارد با کمک رسانه‌های خود، اذهان عمومی را برای آن فعالیت آماده می‌کند. شاید حوادث 11 سپتامبر و لشگر کشی آمریکا به خاورمیانه و خلق داعش و ... بارزترین نمونه‌های این حوادث باشند.

با نگاهی به رسانه‌های فعال در حوزه سایبری و اخبار آنها در میابیم که آمریکا قطعاً هدفی از انتشار اخبار حملات سایبری به این کشور، دارد. در این حملات، آمریکا، کشورهای مختلف و ازجمله ایران را متهم ردیف اول اعلام می‌کند. این در حالی است که تاکنون هیچ سندی برای ادعاهای خود ارائه نکرده است.

بخش اول

بخش دوم

بخش سوم

                                                                                                                                                                                                                                                                                            پایان بخش چهارم