تقویت نیروهای سایبری ناتو

به گزارش کارگروه بین الملل خبرگزاری سایبربان، با گسترش اینترنت، فناوری اطلاعات و هوش مصنوعی، تهدیدهای جدیدی در عرصه نظامی پدید آمد.

نقطه عطف در نشست پراگ (۲۰۰۲) و ریگا (۲۰۰۶) بود که امنیت سایبری به‌عنوان اولویت سیاسی شناخته شد.

حملات سایبری به استونی در سال ۲۰۰۷ باعث شد ناتو نخستین سیاست دفاع سایبری خود را تصویب و در ۲۰۰۸ مرکز همکاری دفاع سایبری (CCDCOE) را در تالین تأسیس کند.

در نشست ورشو ۲۰۱۶، فضای سایبری رسماً به‌عنوان یکی از حوزه‌های عملیاتی ناتو در کنار زمین، هوا، دریا و فضا شناخته شد.

این تصمیم کشورها را ملزم کرد واحدهای سایبری در نیروهای مسلح خود ایجاد کنند.

همچنین در نشست‌های لیسبون (۲۰۱۰) و ولز (۲۰۱۴)، حملات سایبری تهدیدی برای امنیت یورو-آتلانتیک معرفی شد و امکان استناد به ماده ۵ در صورت حمله جدی در نظر گرفته شد.

ناتو در سال‌های بعد همکاری با اتحادیه اروپا، صنایع و کشورهای شریک را گسترش داد و ساختارهایی مانند «مرکز عملیات سایبری» (۲۰۱۸) و «قابلیت مجازی حمایت از رخدادهای سایبری» (۲۰۲۳) را ایجاد کرد.

در ۲۰۲۴ نیز مرکز یکپارچه دفاع سایبری ناتو (NICC) در مقر شیپ (SHAPE) آغاز به کار کرد.

ناتو اکنون تیم‌های واکنش سریع ۲۴ ساعته، زیرساخت‌های اختصاصی و نظام آموزشی پیشرفته در اختیار دارد.

بخش مهمی از این روند، اجرای «راهبرد تحول دیجیتال ناتو» و تقویت نیروهای سایبری ملی در کشورهای عضو است.

کشورهایی مانند آمریکا، بریتانیا، آلمان، فرانسه و لهستان فرماندهی‌های گسترده سایبری ایجاد کرده‌اند، در حالی‌که برخی دیگر مانند آلبانی، مونته‌نگرو و مقدونیه شمالی هنوز در مراحل ابتدایی هستند.

برخی کشورها مانند استونی و لیتوانی سرمایه‌گذاری قابل توجهی در آموزش و واحدهای عملیاتی داشته‌اند، در حالی‌که ایالات متحده با فرماندهی سایبری (USCYBERCOM) و بودجه بیش از ۱.۷ میلیارد دلار در ۲۰۲۵، بزرگ‌ترین ساختار را دارد.

با افزایش اعضای ناتو به ۳۲ کشور، دفاع سایبری به رکن اصلی امنیت ائتلاف تبدیل شده است.

با توجه به تهدیدهای فزاینده، به‌ویژه از سوی روسیه و چین، کشورها در حال سرمایه‌گذاری بیشتر در ایجاد نیروهای سایبری هستند.

تفاوت سطح آمادگی اعضا نشان می‌دهد همکاری‌های فراملی، تمرین‌های مشترک و هماهنگی راهبردی برای تقویت توان دفاعی و تهاجمی در فضای سایبری ضروری است.

آینده امنیت ناتو دیگر تنها به قدرت سنتی وابسته نیست، بلکه به ساختارهای یکپارچه و مقاوم دفاع سایبری وابسته خواهد بود.