نظر مقام سایبری وزارت خارجه آمریکا بر لزوم تحمیل هزینههای واقعی
به گزارش کارگروه بین الملل خبرگزاری سایبربان، اما در کنفرانس امنیت سایبری مونیخ در هفته جاری، مقامهای ارشد آمریکایی نشانههایی از تغییر این رویکرد ارائه کردند؛ حرکتی از حالت تدافعی صرف به سوی بازدارندگیای شبیه به دوران جنگ سرد؛ تلاشی برای متقاعد کردن رقبا به اینکه هزینههای حمله سایبری به ایالات متحده از منافع آن بیشتر خواهد بود.
انی وو، مقام ارشد در دفتر فضای سایبری و سیاست دیجیتال وزارت امور خارجه آمریکا، بیان کرد:
فکر میکنم باید از دفاع واکنشی فراتر برویم و محاسبات ریسک رقبا در فضای سایبری را شکل دهیم. برای این کار، باید فعالانه در جهت مختل کردن اقدامات آنها حرکت کنیم و هزینهها و پیامدهای واقعی بر عوامل مخرب تحمیل کنیم.
این ادبیات بازتابدهنده چرخش گستردهتری در واشنگتن به سوی عملیاتهای سایبری قاطعانهتر است؛ آن هم در حالی که برخی سازوکارهای دفاع داخلی کاهش یافتهاند.
با این حال، سلاحهای سایبری فاقد وضوح آشکار و فاجعهبار سلاحهای هستهای هستند؛ میتوان آنها را بهصورت پنهانی به کار گرفت، بهگونهای قابل انکار استفاده کرد، و شدت آنها را طوری تنظیم نمود که از آستانهای که واکنش متعارف نظامی را برمیانگیزد، پایینتر بمانند.
دفتر وو که توسط مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، تأسیس شده، بهعنوان مرکز دیپلماتیک سیاست فناوری ایالات متحده عمل میکند؛ نهادی که درباره قواعد مرتبط با هوش مصنوعی، محاسبات کوانتومی و مخابرات مذاکره میکند و همزمان پاسخ به نفوذهای سایبری گسترده را هماهنگ میسازد.
مقامهای آمریکایی بهطور فزاینده استدلال میکنند که استانداردهای فنی و زنجیرههای تأمین — اینکه چه کسی روترها را میسازد، کدها را مینویسد و زیرساختهای ابری را کنترل میکند — به اندازه داراییهای سنتی نظامی اهمیت و پیامد دارند.
با این حال، این راهبرد در شرایطی در حال اجراست که واشنگتن از شماری از مشارکتهای بینالمللی سایبری فاصله گرفته است؛ از جمله «مجمع جهانی تخصص سایبری»، «ائتلاف آزادی آنلاین» و «مرکز تهدیدات ترکیبی اروپا».
دولت آمریکا این نهادها را ناکارآمد یا ناسازگار با اولویتهای خود توصیف کرده است.
وو نیز گفته که عقبنشینی از این سازمانها با هدف حذف موازیکاریها انجام شده است.
با این وجود، نتیجه نوعی تناقض است: ایالات متحده از متحدان خود میخواهد پشت فناوریهای «قابل اعتماد» و پاسخهای هماهنگ صفآرایی کنند، در حالی که همزمان از بسیاری از نهادهایی که دقیقاً برای سازماندهی همین همکاری طراحی شدهاند، فاصله میگیرد.