به گزارش کارگروه بینالملل سایبربان؛ کارشناسان اسرائیلی ادعا کردند که تحریمهای اقتصادی رژیم صهیونیستی، در حوزه فناوری، پزشکی، دانشگاهی یا تجاری، ممکن است به عنوان اقدامات اخلاقی اعتراضی مطرح شوند، اما در عمل، این اقدامات خودآزاری هستند. شموئل لگس (Shmuel Legesse)، نویسنده وبگاه اسرائیلی «The Times Of Israel»، در این خصوص مقالهای نوشته که به شرح زیر است:
«جهان فقط یک ملت را مجازات نمیکند؛ کشورها به نوآوری، تجارت و امنیت جهانی آسیب میرسانند. جهان نمیتواند ادعا کند که از پیشرفت حمایت میکند در حالی که روابط خود را با یکی از پربازدهترین اکوسیستمهای نوآورانه خود قطع میکند.
اسرائیل یک اقتصاد حاشیهای نیست، بلکه یک گره ضروری در شبکه نوآوری جهانی است. طبق گزارش سازمان نوآوری اسرائیل و سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (ژوئن 2024)، بخش فناوری پیشرفته 53 درصد از صادرات و حدود 20 درصد از تولید ناخالص داخلی را تشکیل میدهد. صنعت ابزار و دستگاههای پزشکی آن سالانه 2.5 میلیارد دلار دیگر به صادرات میافزاید. اینها فقط ارقام ملی نیستند؛ بلکه شریانهای حیاتی جهانی هستند. بیمارستانهای جهان، سیستمهای امنیت سایبری و موتورهای هوش مصنوعی، همگی تا حدودی بر اساس نبوغ اسرائیلیها کار میکنند.
امنیت سایبری را در نظر بگیرید. شرکتهای اسرائیلی تقریباً 15 درصد از کل سرمایهگذاریهای امنیت سایبری خصوصی جهانی را جذب میکنند. فناوریهای آنها بانکها، شبکههای انرژی و بیمارستانهای سراسر جهان را ایمن میکند. قطع این همکاریها به نام سیاست، همان کشورهایی را که تحریمها را اجرا میکنند، بیشتر در معرض باجافزار و جاسوسی قرار میدهد.
به حوزه پزشکی توجه کنید. محققان اسرائیلی در الگوریتمهای تشخیص سرطان، پروتزها، مراقبتهای تروما و سیستمهای واکنش اضطراری مستقر در بیش از ۸۰ کشور پیشرو هستند. تحریم این دانش به آزمایشگاههای اسرائیل آسیبی نمیرساند، بلکه بیمارانی را از اروپا تا آفریقا که به نوآوریهای آنها متکی هستند، به خطر میاندازد.
در حوزه محاسبات، این اثر حتی واضحتر است. تیم حیفای اینتل میکروچیپهایی را طراحی کرد که لپتاپهای مدرن را هدایت میکنند؛ سیستمهای بینایی «Mobileye» اکنون میلیونها وسیله نقلیه را هدایت میکنند؛ ویز (Waze)، که در تلآویو به وجود آمده، ناوبری را در سراسر جهان بازتعریف کرده است. تحریم فناوری اسرائیل، آن را کند نمیکند. بلکه کل جهان را کند میکند.
فراتر از اقتصاد، یک وارونگی اخلاقی نهفته است. وقتی خطوط هوایی، دانشگاهها یا کنفرانسها شرکتکنندگان اسرائیلی را ممنوع میکنند، افراد را مجازات میکنند، نه سیاستها را. آنها پزشکان، مهندسان و دانشجویانی را که کارشان به نفع بشریت است، ساکت میکنند. محرومیت جمعی به نام عدالت، هنوز هم مجازات جمعی است. من به عنوان یک اسرائیلی اتیوپیایی سیاهپوست، این را از دریچه تاریخ زیسته میبینم. جامعه من، بِتا اسرائیل (Beta Israel)، نه به عنوان استعمارگران، بلکه به عنوان تبعیدیانی که قرنها دعا را به جا آوردهاند، به سرزمین اجدادی خود بازگشتند. ما در ارتش اسرائیل خدمت و در مدارس آن تدریس میکنیم و در بیمارستانهای آن شفا میدهیم. با این حال، گفتمان جهانی اغلب ما را حذف میکند و اسرائیل را به عنوان یک پروژه استعماری سفید معرفی میکند. وجود ما این افسانه را رد میکند. صهیونیسم سلطه اروپایی نیست، بلکه داستان جهانی یهودیان از آزادی و بازگشت به خانه است.
بایکوتهایی که اسرائیل را با آپارتاید آفریقای جنوبی برابر میدانند، زیر ذرهبین فرو میریزند. اسرائیل یک دموکراسی متنوع از یهودیان، مسلمانان، مسیحیان، دروزیها و آفریقاییها است. هنوز باید برای برابری عمیقتر تلاش کند. اسرائیلیهای اتیوپیایی، اگرچه بسیار تحصیلکرده و میهنپرست هستند، اما همچنان در دولت و دیپلماسی کمتر نماینده دارند. این باید تغییر کند. توانمندسازی رهبران اتیوپیایی و سایر اقلیتها برای نمایندگی اسرائیل خارج از این منطقه، چهره واقعی آن را نشان میدهد: چندنژادی، چندزبانه و از نظر اخلاقی مبتنی بر اصول. مدلهای رشد نوآوری سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) نشان میدهد که حذف یک قطب برتر مانند اسرائیل از زنجیرههای تأمین جهانی میتواند رشد فناوری جهانی را طی یک دهه تقریباً 10 درصد کاهش دهد. این نه تنها به از دست رفتن تولید ناخالص داخلی، بلکه به پیشرفتهای پزشکی کمتر، توسعه کندتر امنیت سایبری و کاهش فرصتهای آموزشی منجر میشود.
هر تبادل تحقیقاتی یا قرارداد فروش لغو شده، از پیشرفت جمعی بشر میکاهد. تحریمها به ندرت دولتها را تغییر میدهند، اما شبکههای دانش مشارکتی ایجاد شده طی دههها را نابود میکنند.
تعامل اقتصادی، نه انزوا، صلح را پیش میبرد. توافقنامههای عادیسازی اسرائیل با امارات، بحرین و مراکش از سال 2020، تجارت، گردشگری و همکاری دانشگاهی را گسترش داده و ثابت کرده که ارتباط، انگیزههایی برای ثبات ایجاد میکند. در مقابل، تحریمها به افراطگرایی پاداش میدهند. آنها رادیکالها را متقاعد میکنند که میانهروها هیچ شریکی برای گفتگو ندارند. انتخاب اخلاقی و انتخاب اقتصادی، همکاری را همسو میکنند، نه محکوم.
کسانی که اسرائیل را تحریم میکنند، تنها به آن آسیب نمیرسانند؛ آنها به خودشان آسیب میرسانند. آنها دسترسی خود به دارو، امنیت و خلاقیت را کاهش میدهند. در اقتصاد قرن بیست و یکم، محرومیت رو به زوال است. تنوع اسرائیل، یهودیان اروپایی و آفریقایی آن، اعراب، دروزیها و مسیحیان آن، منعکسکنندهی موزاییک انسانی است که جهان ادعای جستجوی آن را دارد. تحریمها این چشمانداز را از هم پاشید. مشارکت آن را محقق میکند.
آیندهی رفاه جهانی نه براساس تفرقه، بلکه طبق همکاری ساخته خواهد شد. جهان نمیتواند خودنمایی اخلاقیای را که بقای خود را تضعیف میکند، تحمل کند؛»
