پیشرفت ناتو در عملیات‌های سایبری 

به گزارش کار گروه بین الملل سایبربان؛ در نشست ناتو در ماه ژوئیه امسال، پس از آنکه دونالد ترامپ رهبران جهان را توبیخ و در مورد ادامه تعهد آمریکا نسبت به اعضا اظهار تردید کرد، ترس از تبدیل شدن مشارکت شورای آتلانتیک به موضوعی ثانویه برای مقامات آمریکایی در میان رؤسا شکل گرفت. درعوض، 29 کشور عضو از جمله ایالات متحده در این نشست برای بازدارندگی حملات سایبری دولتی به توافق رسیدند.

در ماه اکتبر سال جاری، اجرای برنامه‌هایی در اتحادیه برای عملیات در فضای سایبری با 2 بیانیه قوت گرفت. ولفگانگ رِنر (Wolfgang Renner)، یکی از مقامات ارشد اتحادیه گفت که ناتو امیدوار است مرکز عملیات‌های سایبری خود را تا سال 2023 به ظرفیت کامل عملیاتی برساند. 

جیم ماتیس (Jim Mattis)، وزیر دفاع آمریکا نیز با اشاره به حمایت ایالات متحده از مشارکت‌های سایبری ناتو اعلام کرد:

ما امروز آماده پشتیبانی سایبری از متحدانمان هستیم.

بیانیه‌ها پس از نقطه انعطاف دیجیتال ناتو منتشر شدند. در ماه ژوئیه امسال، ناتو راهبرد مشترک نیروی هوایی خود را شامل فضای سایبری، برای اولین بار، منتشر کرد. سیاست جدید به معنای بازدارندگی حملات سایبری از سوی روسیه بود. به علاوه، این اتحادیه با ایجاد مرکز عملیات‌های سایبری جدید و فرماندهی نیروهای مشترک در اجلاس ماه ژوئیه موافقت کرد. 

سورن دوکارو (Sorin Ducaru)، مقام ارشد پیشین سایبری خطاب به وبگاه تخصصی «Fifth Domain» گفت:

ناتو در ماه ژوئیه تصمیم بسیار مهمی و جدی گرفت. بیانیه‌های ماه اکتبر امسال بخشی از تغییرات مهم اتحادیه به دلیل عملیاتی کردن فضای سایبری بودند. برای اولین بار بحث در مورد همکاری برای مقابله با کشورهایی مطرح شد که به اعضا در فضای سایبری حمله می‌کنند.

اگرچه ناتو پس از جنگ جهانی دوم به مقابله با افزایش کمونیسم پرداخت، اما امروز به عنوان اتحاد امنیت جمعی فعالیت دارد؛ بدین معنا که حمله به یک عضو، حمله به همه اعضا محسوب می‌شود. نشست‌های تابستان اخیر، به منظور ورود منطق به فضای سایبری صورت گرفتند، اما هنوز هم سؤالاتی درمورد مقابله با کمپین‌های اطلاعات غلط و هک از سوی مسکو مطرح بودند.

کلارا جردن (Klara Jordan)، مدیربرنامه ابتکار سیاست‌مداری سایبری در ناتو اظهار داشت:

ایجاد مرکز عملیاتی سایبری لزوما به این معنا نیست که ناتو از قوانین به‌کارگیری قابلیت‌های تهاجمی به‌خوبی استفاده نمی‎کند؛ تصمیم‌گیرندگان ناتو باید نسبت به خطرات، به‌ویژه روی دیگر اعضا محتاط باشند، زیرا آنها هنگام کار روی شبکه‌هایشان مشکل خواهند داشت.

جردن خاطرنشان کرد:

ناتو به تنهایی در حال حاضر توانایی‌های تهاجمی ندارد؛ عملیات‌های سایبری نیز برای حمایت از عوامل میدان نبرد استفاده می‌شوند. مگر اینکه سازمان نحوه عملکرد خود را تغییر دهد و هر کشوری درمورد حملات سایبری برنامه‌ریزی شده حق وتو داشته باشد. برخی اعضای ناتو توانایی‌های سایبری کاملی ندارند و ایالات متحده باید برای تقویت تخصیص و دیگر قابلیت‌ها با اتحادیه همکاری کند.

به گفته مقامات ناتو، تعداد اعضای این اتحادیه به عنوان لیست هدف عملیات‌های هک و اطلاعات غلط روسیه دو برابر شده‌اند. استونی، بریتانیا، آلمان، فرانسه، مونته نگرو و ایالات متحده، همگی مسکو را به راه‌اندازی کمپین جنگ‌های دیجیتالی متهم کرده‌اند. اما برخی اعضا نیز معتقدند که یک الگوی تخریب متقابل ایمن در فضای سایبری وجود دارد که به عنوان یک نیروی میانه‌رو خدمت کرده است.

یوری لوئیک (Juri Luik)، وزیر دفاع استونی در نشست ماه سپتامبر در گفتگویی اعلام کرد:

درواقع ترسی بسیار عجیب از مسائل سایبری علاوه بر هسته‌ای به وجود آمده است. من معتقدم که یک حمله بزرگ سایبری هرگز روی کشوری اتفاق نمی‌افتد که از تمام سلاح‌های سایبری مرگبار – که در دست دیگر کشورها نیز وجود دارد – خود استفاده می‌کند. مردم در مورد مسائل سایبری محتاط هستند زیرا می‌دانند که از این ابزار علیه خودشان بهره‌برداری می‌شود.