مدرن سازی نسل سوم موقعیت‌یاب جغرافیایی توسط ارتش آمریکا

به گزارش کارگروه بین‌الملل سایبربان؛ مرکز جنگ اطلاعاتی نیروی دریایی آمریکا در اقیانوس آرام (Naval Information Warfare Center Pacific) به تازگی قراردادی 178 میلیون دلاری را با شرکت «بوز آلن همیلتون» (BooZ Allen Hamilton) امضا کرده است. هدف از این کار مدرن سازی سامانه‌های موقعیت‌یاب جغرافیایی با همکاری مرکز سامانه‌های موشکی و فضایی نیروی هوایی آمریکا (Air Force’s Space and Missile Systems Center) است.

مرکز جنگ اطلاعاتی نیروی دریایی، رهبری طرح‌های تحقیق، توسعه و مهندسی سامانه‌های فضایی نیروی دریایی را بر عهده دارد. همچنین روی تحقیقات «موقعیت‌یابی، ناوبری و زمان‌بندی» (PNT) برای حسگرها و سامانه‌های ناوبری نظارت می‌کند.

بر پایه قرارداد یاد شده، شرکت بوز آلن همیلتون، از مدرن سازی معماری موقعیت‌یاب جغرافیایی، به خصوص از طریق برنامه‌هایی مانند «تجهیزات کاربری موقعیت‌یاب جغرافیایی نظامی» (Military GPS User Equipment)، «موقعیت‌یاب جغرافیایی 3» (GPS III) و « نسل بعدی سامانه کنترل عملیات» (Next Generation Operational Control System)، پشتیبانی می‌کند. به عبارت دیگر، نیروی دریایی و دریایی هر 3 حوزه موقعیت‌یاب جغرافیایی مورد استفاده را از پایانه کاربری تا ایستگاه‌های زمینی ماهواره‌های جدید نسل سوم موقعیت‌یاب جغرافیایی، بروزرسانی خواهند کرد.

بوز آلن همیلتون تعریف سیستم، نیازهای هماهنگ‌سازی، قابلیت‌های بهبود، مهندسی امنیت سایبری، یکپارچگی پلتفرم و آزمایش و مدیریت برنامه را ارائه می‌دهد.

اولین ماهواره از نسل سوم موقعیت‌یاب‌های جغرافیایی مدتی قبل به مدار فرستاده و آنلاین شد. هم‌اکنون ارتش آمریکا در حال کار با آن است تا از عملکرد و نوع ارتباطات آن با ایستگاه‌های زمینی ارتباط برقرار کند. در این نسل دقت ماهواره‌ها افزایش یافته و در برابر جمرها مقاوم‌تر شده‌اند. به علاوه نسل بعدی سامانه کنترل عملیات در حال بروزرسانی است تا بتوان از آن بهره گرفت؛ اما از زمان‌بندی تعیین شده عقب‌تر است. نیروی هوایی به همین منظور با لاکهید مارتین قرارداد همکاری امضا کرد تا به صورت پیوسته بروزرسانی‌های نرم‌افزاری را برای این بستر جدید آماده کند.

بر پایه گزارش بخش مدیر بخش ارزیابی و آزمایش عملیاتی پنتاگون، تأخیرهای به وجود آمده در هر 3 بخش، آزمایش و بررسی موقعیت‌یاب جغرافیایی را با تأخیر مواجه کرده است. نیروی هوایی موفق شده است کمی از این تأخیر را جبران کند؛ اما خطرات برنامه به روشنی بیان نشده و احتمال بروز خطاهای ناشناخته را افزایش داده‌اند.

نیروی هوایی قصد دارد آزمایش‌های عملیاتی خود را در سال 2020 آغاز کند.