"سناریوی تایوان" و حملات سایبری به زیرساخت های حیاتی غیرنظامی

به گزارش کارگروه حملات سایبری خبرگزاری سایبربان، جیمز ای لوئیس، مدیر برنامه فناوری های استراتژیک در مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی (CSIS) در واشنگتن دی سی است.

حمله سایبری به زیرساخت های حیاتی غیرنظامی در سناریوی تایوان
محاسبات گسترده برای تصمیم‌گیری چین، احتمالاً شامل سنجش مزیت نظامی نسبی حاصل از حملات سایبری به زیرساخت‌های حیاتی در برابر احتمال این است که چنین حملاتی واکنش شدید ایالات متحده را برانگیزد یا درگیری را گسترش دهد.

ابراز تعجب از اینکه ارتش چین زیرساخت های حیاتی در گوام را برای شناسایی سایبری هدف قرار داده است، گمراه کننده است.

البته ارتش آزادیبخش خلق چین (PLA) در حال انجام عملیات شناسایی سایبری است.

چین از زمان دولت اوباما، اگر نگوییم حتی قبل تر از آن، شبکه‌های زیرساختی حیاتی ایالات متحده را برای آسیب‌پذیری بررسی می‌کند.

از منظر نظامی، این نوعی شناسایی است که هر کشور توانمندی در برابر یک حریف بالقوه برای شناسایی اهداف و احتمالا آماده سازی آنها برای حمله سایبری انجام می دهد.

آنچه در این گزارش ها گمراه کننده بود، این است که زیرساخت های حیاتی در گوام هدف اصلی نبود.

اهداف اولیه، به ویژه آنهایی که از نیروهای ایالات متحده در هر گونه درگیری بر فراز تایوان پشتیبانی می کنند، در ایالات متحده واقع شده اند.

چین درگیر یک اقدام شناسایی سایبری بزرگ علیه آنها است.

اگر چین بخواهد خطر گسترش درگیری بر سر تایوان را بپذیرد، ممکن است تصمیم بگیرد که انجام اقدامات سایبری علیه زیرساخت‌های غیرنظامی در ایالات متحده می‌تواند ارتباطات و جریان مواد مورد نیاز برای عملیات نظامی را مختل کند.

تصمیم‌گیری چین در مورد استفاده از عملیات سایبری تهاجمی علیه زیرساخت‌های حیاتی غیرنظامی، کمتر با احتمال شناسایی و نسبت دادن شکل می‌گیرد و بیشتر با تمایل به مدیریت تشدید تنش و انتقام‌جویی شکل می‌گیرد.

چین ممکن است تصمیم بگیرد که از اختلال سایبری در مقیاس وسیع استفاده نکند و اقدامات خود را برای جاسوسی محفوظ نگه دارد.

تصمیم در مورد نحوه و مکان استفاده از حملات سایبری نیز بر اساس پیشرفت (یا عدم وجود آن) در هر گونه تخلف صورت گرفته از چینی ها شکل خواهد گرفت.

عدم موفقیت آن نیز می تواند منجر به اقدامات سایبری تهاجمی تر شود.

محاسبات گسترده برای تصمیم‌گیری چین، احتمالاً شامل سنجیدن مزیت نظامی نسبی حاصل از حملات سایبری به زیرساخت‌های حیاتی در برابر احتمال اینکه چنین حملاتی واکنش شدید ایالات متحده را برانگیزد یا درگیری را گسترش خواهد داد، خواهد بود.