اهمیت اتحادیه آتلانتیک در دوران جدید جنگ سایبری

به گزارش کارگروه بین الملل سایبربان؛ رویکرد غرب برای امنیت سایبری عملی نیست. دولت ها در هر دو جبهه آتلانتیک به شرکت های بخش خصوصی برای دفاع از خودشان به صورت مجزا در برابر تمام تهدیدات، صرف نظر از منشأ حملات، نیاز دارند. واقعیت این است که انتظار نمی رود شرکت ها توانایی دفاع از خودشان را در برابر مخالفان و هکرهای متعهد دولتی یا مجرمان با توانایی های دولتی داشته باشند. جمیل جفر (Jamil Jaffer)، مدیر اجرایی شرکت امنیت سایبری «IronNet» و مدیر سابق آژانس امنیت ملی در این خصوص مقاله ای نوشته که بدین شرح است: 

«اگرچه دولت ها مسائل سایبری را درک کرده اند، اما هنوز چگونگی ساخت دفاع جمعی واقعی را نشناخته اند. امروزه ابزار و سیستم های مورد استفاده دولت ها و شرکت ها قدیمی هستند. درنتیجه 2  نوع شرکت وجود دارد : شرکت هایی که هک شده اند و از این موضوع خبر دارند و دسته دوم شرکت هایی هستند که هک شده اند اما از این موضوع آگاه نیستند. اگر فردی هک شود، راهبرد ما عملی نخواهد بود.

این وضعیت مشخص می کند که شرکت های خصوصی، برخلاف شرکت های دولتی منابع محدودی دارند. سهامداران و مالکان این شرکت ها از مدیرانشان انتظار به حداکثر رساندن ارزش شرکت وکاهش همزمان هزینه ها در مناطقی را دارند که درآنجا بازدهی ندارند. شرکت ها اجازه بازدارندگی مؤثر دولت های خارجی از عملیات های نظامی و اطلاعاتی از طریق واکنش با نیروها را ندارند؛ صنعت نیز نمی تواند با جمع آوری اطلاعات از دولت های خارجی به شیوه دولتی بر تهدیدات غلبه کند.

این موضوع مشکلی خاص برای صنعت محسوب می شود، زیرا بسیاری از هکرهای دولتی می توانند از ارتباطات دولتی و دسترسی به ابزارهای دولتی نهایت استفاده را ببرند. امروزه، میزان داده ها، برنامه های کاربردی جدید و فناوری های اصلی در حال افزایش است. این امر باعث پیچیدگی توانایی شرکت های خصوصی و دولتی برای دفاع از خودشان می شود. 

در هیچ زمینه دیگری، ما به عوامل بخش خصوصی برای دفاع از خودشان در برابر تهدیدات دولتی متکی نیستیم. در نتیجه، از «Walmart» یا «Tesco» انتظار پرتاب موشک های زمین به هوا برای مقابله با بمب افکن های روس را نداریم. اما در زمینه حملات سایبری، می توانیم روی جی پی مورگان یا «Barclays» حساب کنیم. 

درحقیقت، ما امروز در میدان جنگ فضای سایبری قرار داریم. با وجود سطح پایین بیشتر حملات در اروپا و آمریکا، ما در وضعیت جنگی هستیم. رفاه ملی با وجود عواملی مانند دزدی میلیون ها دلار دارایی معنوی بخش خصوصی از سوی چین و تضعیف اقتصادمان، در خطر است.

روسیه به طور فعال از فضای سایبری برای تضعیف نهادهای دموکراتیک، دامن زدن به اختلافات داخلی غرب و ایجاد شرایط برای اشکال فعال تر جنگی استفاده می کند. ایران و کره شمالی – دولت هایی که واکنش نسبتاً کمتری در برابر ابزار سنتی دیپلماسی دارند – نیز تمایل خود را برای اقدامات تهاجمی نشان داده اند. 

ما باید عملکرد سریع تر و بهتری برای دفاع از ملت خود داشته باشیم؛ دفاع در برابر تهدیدات، برنامه ای است که امروز به شکست منجر می شود. در عوض، ما باید تهدیدات ناشناخته را تا به امروز شناسایی کرده و از خود در برابر آنها دفاع کنیم. برای انجام این کار، باید آخرین تحلیل رفتاری را به کار برده و با استفاده از یادگیری ماشینی و هوش مصنوعی از خود به طور جامع تری دفاع کنیم.

ما باید با سرعت و مقیاس مشابه مخالفانمان عمل کنیم و اطلاعات را در زمان واقعی در میان بخش های عمومی و خصوصی و ملت ها به اشتراک بگذاریم. ما باید همانند ایجاد تصویر معمول دفاع هوایی در سراسر اروپا پس از جنگ سرد، یک تصویر دفاع عمومی از محیط جهانی تهدید سایبری بسازیم. 

تقویت اتحادیه آتلانتیک – که راه حل اساسی را برای این مشکل دارد – امری حیاتی است. همانطور که ناتو در بیش از پنج دهه، برنامه دفاع جمعی را به طور موفقیت آمیزی بکار برده است، شرکت ها و بخش های خصوصی نیز می توانند با یکدیگر و با دولت برای دفاع بهتر در فضای سایبری همکاری داشته باشند. ایالات متحده و اروپا مدت ها برای مقابله با تهدیدات همکاری داشته‎ اند؛ ما باید از طریق آتلانتیک برای ایجاد سپر دفاع جمعی علیه مخالفان مشترک در حوزه جدید جنگ سایبری فعالیت کنیم. 

رسیدن به این اهداف، با حفظ حریم خصوصی افراد و دفاع از ارزش های مشترک حاصل می شود. تهدید قابل توجه و عواقب ناشی از آن بسیار مبهم است. اکنون زمان عمل است.»