آیا ما در یک شبیه‌ساز زندگی می‌کنیم؟

به گزارش کارگروه فناوری اطلاعات سایبربان؛ از زمان رنه دکارت (René Descartes) فیلسوف فرانسوی و واچوفسکی‌ها (Wachowskis)، خالق سه‌گانه‌ی ماتریکس تا ایلان ماسک و عصر حاضر بسیاری از افراد معتقد بوده‌اند که انسان‌ها در یک شبیه‌ساز زندگی کرده، بخشی از یک هوش برتر هستند و وجود خارجی ندارند. برای نمونه ایلان ماسک گفته است انسان‌ها شخصیت‌های یک بازی ویدئویی بسیار عظیم در ابررایانه‌ی یک نژاد برتر هستند یا در مثال دیگری آمده است نژاد بشر حال حاضر تنها سایه‌ای از گذشته یا آینده‌ی نژادی دیگر است که سعی دارند با شبیه‌سازی آن، به مطالعه‌ی تاریخچه‌ی یا مسائل پیش روی خود بپردازند.
با وجود این تاکنون هیچ مدرک محکمه‌پسندی برای اثبات نظریه بالا ارائه نشده است. حال به تازگی گروهی از دانشمندان با استفاده از یک ویژگی فیزیکی که سامانه‌های امروزی توانایی شبیه‌سازی آن را ندارند، اعلام کردند که همه موجودات زنده و مستقل هستند و این یک واقعیت است.
زوهار رینگل (Zohar Ringel) و دمیتری کاورازین (Dmitry Kovrizhin)، محققان دانشگاه آکسفورد روش‌های محاسباتی سامانه‌های کوانتومی پیچیده‌ی را مورد بررسی قرار داده‌اند. نتایج این مطالعات به‌تازگی منتشر شده و بر اساس آن تعدادی از مشکلات سامانه یاد شده را که توانایی شبیه‌سازی ندارند، ذکر شده است.
حل مسئله بالا به نحوه‌ی استفاده از رایانه بستگی دارد. این مشکل خطی باشد، منابع سخت‌افزاری باید تعداد ذرات به کار رفته را افزایش بدهند. این موضوع با چالش بسیاری همراه است؛ اما هر چه رایانه بزرگ‌تر باشد، قدرت محاسباتی بالاتر می‌رود. با وجود این، هر جا که مقیاس بین ذرات و پردازنده‌ها به صورت نمایی رو به افزایش است، مشکلاتی وجود خواهد داشت و به زودی شبیه‌سازی غیرممکن می‌شود.
از طرفی آنومالی گرانشی (gravitational anomaly) که به عنوان «تالار هدایت حرارتی» (thermal Hall conductance) نیز شناخته می‌شود زمانی رخ می‌دهد که سامانه‌ی کوانتومی در یک میدان مغناطیسی بسیار قدرتمند یا دمایی به شدت پایین قرار بگیرد. محققان در تلاش‌های متعددی سعی کردند تا این خصیصه را شبیه‌سازی کنند؛ اما به مسئله به اندازه‌ای پیچیده شد که حتی سامانه‌های کوانتومی نیز توانایی رسیدگی به آن نداشتند؛ زیرا تنها برای ذخیره‌ی اطلاعات چند صد الکترون ممکن است به تعداد ذراتی بیش از آنچه در تمام جهان هستی وجود دارد نیاز پیدا بشود.
زوهار رینگل گفت:

تحقیقات ما بین دو موضوع به ظاهر کاملاً غیر مرتبط ناهنجاری‌های گرانشی و پیچیدگی محاسباتی، ارتباط برقرار کرد. به علاوه ثابت کرد که هدایت حرارتی یک اثر کوانتومی واقعی است.

با توجه به مشکلات بالا برای شبیه‌سازی اثرات کوانتومی به یک شیوه‌ی محاسباتی کاملاً جدید و سامانه‌هایی بسیار پیچیده -که ذراتی بیش از ظرفیت موجود می‌خواهند- نیاز وجود دارد. در نتیجه نمی‌توان جهان، انسان‌ها، موجودات و تمام اشیا موجود در آن را شبیه‌سازی کرد و نظریه مطرح شده توسط ایلان ماسک رد می‌شود.