به گزارش کارگروه بین الملل خبرگزاری سایبربان، این برنامه‌ها با هدف مقابله سریع‌تر با حملات سایبری خودمختار و کاهش وابستگی به مداخله فوری نیروی انسانی اجرا می‌شوند.
مقام‌های نیروی زمینی در ۱۲ اکتبر اعلام کردند نخستین طرح قرار است به‌زودی به اعطای دو قرارداد منجر شود.
براندون پیو، مشاور ارشد سایبری فرماندهی نیروی زمینی آمریکا، در نشست سالانه انجمن نیروی زمینی ایالات متحده توضیح داد که برنامه "توسعه سریع سامانه‌های دفاع سایبری نیروی زمینی" پس از یک تمرین شبیه‌سازی‌شده با حضور ۱۴ مدیر ارشد شرکت‌های صنایع دفاعی و شرکت‌های چندملیتی شکل گرفت.
این شرکت‌ها پیش‌تر از هوش مصنوعی در مأموریت‌های سایبری استفاده کرده بودند.
در جریان این تمرین حدود ۲۰ گزینه برای توسعه قابلیت‌های جدید شناسایی شد که نیروی زمینی در نهایت سه محور را برای پیگیری انتخاب کرد.
نخستین طرح با نام پروژه گریفین (Project Griffin) در اواخر اوت فراخوان دریافت پیشنهادهای خود را منتشر کرد.
هدف این پروژه، توسعه عامل‌های هوش مصنوعی است که بتوانند پس از شناسایی تهدید، اقدامات دفاعی مشخصی را به‌صورت خودکار اجرا کنند.
به گفته پیو، نیروی زمینی در حال حاضر از سکوی نظارتی مبتنی بر هوش مصنوعی با نام پان‌اپتیک جانکشن (Panoptic Junction) استفاده می‌کند که فعالیت‌های مخرب را با نرخ موفقیت حدود ۹۰ درصد شناسایی می‌کند.
پروژه گریفین قرار است این قابلیت را توسعه دهد تا سامانه، علاوه بر شناسایی تهدیدات، بتواند در چارچوب محدودیت‌های تعیین‌شده واکنش نشان دهد؛ بدون آنکه اپراتور انسانی ناچار باشد فوراً پشت رایانه قرار گیرد و اقدامات لازم را به‌صورت دستی انجام دهد.
نیروی زمینی برای این پروژه ۱۰۸ پیشنهاد دریافت کرد و پس از ارزیابی اولیه، تعداد شرکت‌های مورد بررسی را به ۱۰ شرکت کاهش داد.
قرار بود دو شرکت برای دریافت قرارداد انتخاب شوند.
به گفته پیو، همکاری احتمالی میان این دو شرکت می‌تواند امکان استفاده هماهنگ از راهکارهای آن‌ها را فراهم کند؛ هرچند هرکدام ممکن است مستقل نیز فعالیت کنند.
با این حال، هنوز مشخص نیست عامل‌های هوش مصنوعی دقیقاً چه اقداماتی را در برابر تهدیدات انجام خواهند داد.
سپهبد کریستوفر یوبنک، فرمانده فرماندهی سایبری نیروی زمینی، گفت مسئولان در حال بررسی تجربه شرکت‌های صنعتی درباره اقدامات خودکار و محدودیت‌های ایمنی لازم هستند.
قرار است اجرای اولیه این قابلیت‌ها به بخشی از شبکه اطلاعاتی وزارت دفاع آمریکا محدود شود و در صورت موفقیت، دامنه آن گسترش یابد.
یکی از چالش‌های اصلی، اطمینان از عملکرد صحیح عامل‌ها و نظارت بر اقدامات آن‌هاست؛ به‌ویژه در شرایطی که تصمیم‌های دفاعی تاکنون عمدتاً توسط انسان‌ها اتخاذ و اجرا می‌شدند.
دو طرح دیگر نیروی زمینی بر فریب سایبری خودکار و قابلیت موسوم به "تیم قرمز ـ تیم آبی" (Purple Teaming) متمرکز هستند.
عامل‌های فریب قرار است مهاجمان را از اطلاعات و سامانه‌های حیاتی منحرف کرده و به بخش‌هایی کم‌اهمیت‌تر از شبکه هدایت کنند.
طرح تیم‌سازی نیز با هدف خودکارسازی آزمایش دفاع سایبری و ارزیابی نقاط ضعف شبکه دنبال می‌شود.
پیو همچنین خواستار تسریع فرایندهای خرید و توسعه فناوری شده است تا نیروی زمینی بتواند به‌جای ساخت همه قابلیت‌ها از ابتدا، راهکارهای تجاری موجود را متناسب با نیازهای نظامی اصلاح و در مدت چند هفته به کار گیرد؛ فرایندی که به گفته او، در شرایط معمول ممکن است سال‌ها طول بکشد.
