Hijacking در اصل به معنای هواپیماربایی و یا سایر وسایط نقلیه به همراه مسافران آن است

Hijacking در اصل به معنای هواپیماربایی و یا سایر وسایط نقلیه به همراه مسافران آن است. ولی اجازه دهید ما از واژه ارتباط ربایی استفاده کنیم. ارتباط ربایی نوعی از حمله به شبکه است که مهاجم کنترل ارتباط را در اختیار می‌گیرد. نفوذگر بین دو موجود در شبکه قرار می‌گیرد و برای هرکدام از طرفین ارتباط خود را جای دیگری جامی زند!

حملات Man-in-the-middle
در نوعی از ارتباط ربایی که بعنوان man in the middle شناخته می‌شود، مهاجم کنترل یک ارتباط برقرارشده را در حالیکه در حال انجام است، در اختیار می‌گیرد. نفوذگر پیام‌ها را در هنگام تبادل «کلید عمومی» دریافت می‌کند و آنها را با جایگزین کردن کلیدعمومی خودش، برای طرف درخواست کننده مجدداً ارسال می‌کند، بطوریکه دو طرف اولیه هنوز بنظر در حال ارتباط مستقیم هستند. نفوذگر از برنامه ای استفاده می‌کند که برای کلاینت بنظر سرور بیاید و برای سرور بنظر کلاینت. این نوع حمله ممکن است فقط برای دستیابی به پیام‌ها بکار رود یا توسط آن حمله گر در پیام‌ها تغییر ایجاد کند و سپس آنها را ارسال کند.
برای اینکه بتوان امنیت را در تبادل پیام‌ها برقرار کرد، از رمزنگاری استفاده می‌شود. به این ترتیب که فرستنده متن اولیه پیام را رمز می‌کند و گیرنده آنرا رمزگشایی می‌کند، تا به متن اصلی پیام پی ببرد. متن رمزشده به خودی خود قابل فهم نیست، مگر اینکه بتوان آنرا رمزگشایی کرد. برای رمزکردن متن از الگوریتم رمزنگاری بهمراه کلید رمزنگاری استفاده می‌شود. چنانچه کلید مورد استفاده برای رمزکردن و رمزگشایی پیام یکی باشد،  رمزنگاری یا کلید، متقارن نامیده می‌شود. چون دو طرف ارتباط باید از یک کلید استفاده کنند، بنابراین باید این کلید مبادله شود، که خود این عمل از امنیت ارتباط می‌کاهد. به همین منظور از الگوریتم‌های نامتقارن رمزنگاری استفاده می‌شود. در این الگوریتم‌های نامتقارن، کلید رمزکردن و رمزگشایی، یکی نیستند و در عین حال با دانستن یکی از آنها، نمی‌توان دیگری را بدست آورد. بنابراین یک جفت کلید وجود دارد که یکی کلید اختصاصی و دیگری کلید عمومی است. هر شخص برای ارتباط با دیگران، آنها را تنها از کلید عمومی خویش مطلع می‌سازد. برای ارسال پیام به این شخص، متن پیام با استفاده از کلید عمومی این فرد رمز می‌شود به وی فرستاده می‌شود و وی پس از دریافت، متن را با کلید اختصاصی خودش رمزگشایی می‌کند. فرض کنید A و  B می‌خواهند یک ارتباط امن داشته باشند. A به  Bکلید عمومی خودش را اعلام می‌کند و از Bکلید عمومی وی را درخواست می‌کند. Bکلید عمومی A را دریافت می‌کند و کلید عمومی خودش را برای A ارسال می‌کند. چنانچه A بخواهد برای B پیامی بفرستد، ابتدا آن را با کلید عمومی B رمز می‌کند و برای B ارسال می‌کند. B متن رمز شده را دریافت می‌کند و با استفاده از کلید اختصاصی خودش رمزگشایی می‌کند. چنانچه متن رمز شده به X برسد، نمی‌تواند از محتوای آن مطلع شود، زیرا از کلید اختصاصی B اطلاعی ندارد.

حال ببینیم همین X چگونه می‌تواند مرتکب ارتباط ربایی شود!X در نقطه ای بین A و B قرار می‌گیرد. A برای ارسال پیام به B ابتدا یک درخواست به سمت B می‌فرستد و کلید عمومی B را درخواست می‌کند، غافل از اینکه این در خواست به X می‌رسد. X این درخواست را به B می‌فرستد در حالیکه وانمود می‌کند خودش A است. B با دیدن این درخواست کلید عمومی خود را به درخواست کننده، به گمان اینکه A است می‌فرستد. X  کلید عمومی  B را دریافت می‌کند، اما کلید عمومی خودش را برای A می‌فرستد و A گمان می‌کند که این کلید عمومی B است. حال A پیام خود را با ظاهراً کلید عمومی B ولی در واقع کلید عمومی X رمز می‌کند و به ظاهراً B ولی در واقع X می‌فرستند. X این پیام را دریافت می‌کند و با کلید اختصاصی خودش رمزگشایی می‌کند، از محتوای آن مطلع می‌شود یا در آن تغییر ایجاد می‌کند و متن حاصل را با کلید عمومی Bکه در اختیار دارد، رمز می‌کند و برای B ارسال می‌کند. در حالیکه B گمان می‌کند پیام دریافت شده، از طرف A ارسال شده است. برای ارسال پیام امن از B به A، مراحل فوق بالعکس انجام می‌گیرد. به این ترتیب X بین A و B قرار می‌گیرد و از محتوای پیام‌های آنها مطلع می‌شود و آن‌ها را دستکاری می‌کند،  بدون اینکه A و B متوجه غیرمستقیم بودن ارتباط شوند.

ارتباط ربایی مرورگر
نوع دیگر ارتباط ربایی، «مرورگر ربایی» (Browser hijacking) است که در آن یک کاربر به سایت متفاوتی با آنچه خودش درخواست کرده بود، هدایت می‌شود.
دو نوع مختلف از DNS ربایی وجود دارد. در یکی، نفوذگر به رکوردهای DNS دسترسی پیدا می‌کند و آنها را طوری دستکاری می‌کند که درخواستها برای صفحه واقعی به جایی دیگر هدایت شوند – معمولاً به یک صفحه جعلی که خود نفوذگر ایجاد کرده است. این اتفاق به بیننده این احساس را می‌دهد که وب سایت هک شده است، در حالیکه در حقیقت سرور DNS تغییر پیدا کرده است. در فوریه سال ۲۰۰۰ یک نفوذگر وب سایت امنیتی RSA را با دسترسی به رکوردهای DNS ربود! و تقاضاها را به یک وب سایت جعلی هدایت کرد. برای کاربران اینطور بنظر می‌رسید که یک نفوذگر به دیتای واقعی وب سایت RSA دسترسی پیدا کرده و آنها را تغییر داده است – یک مشکل جدی برای تشکیلات امنیتی! ! مشکل بتوان از این نوع از ارتباط ربایی جلوگیری کرد، زیرا مدیران شبکه، تنها رکوردهای DNS خود را کنترل می‌کنند و کنترلی روی سرورهای DNS بالایی ندارند.
در نوع دوم ربایش DNS، نفوذگر حساب‌های معتبر ایمیل را جعل می‌کند و توسط آنها باکس‌های دیگر را مورد حجم انبوهی از ایمیل قرار می‌دهد. این نوع حمله می‌تواند توسط روش‌های تایید هویت جلوگیری شود.
در نوع دیگری از وب سایت ربایی، فرد به آسانی یک نام دامنه را که به اندازه کافی شبیه نام دامنه یک سایت معروف و قانونی است، ثبت می‌کند و کاربرانی که نام سایت اصلی را اشتباه می‌کنند یا در تایپ آن دچار اشتباه می‌شوند، به این سایت هدایت می‌شوند. از این نوع حمله در حال حاضر برای ارسال سایت‌های مستهجن بجای سایت هایی که کاربران ناآگاه درخواست کرده اند، استفاده می‌شود.  اتمام/.


دانلود فایل PDF مقاله:   CyberBanNews-Article-Hijacking.pdf