کسب جاودانگی، با رهایی از جسم

کالبدهای اندرویدی؛ زندگی در ابر:

لن پیرسون باور دارد؛ ایجاد یک رابط ذهن و رایانه که همه ی مغز را به یک سیستم عامل می پیوندد، بیشترین توفیق را به منظور دست یابی انسان به جاودانگی دارد. تا سال 2050 سامانه های پیشرفته ای ساخته می شوند که به کاربران اجازه می دهند، در خانه ی خود بنشینند و از طریق روبات های انسان نمایی که از راه دور مدیریت می شوند، با محیط اطراف به تعامل بپردازند.

پیرسون ادامه داد:

مدت ها پیش از این که بتوانیم سالخوردگی بدنمان را اصلاح کرده، هر زمان که خواستیم آن را جوان نماییم، قابلیت اتصال ذهن خود را به ماشین کسب خواهیم کرد و یک زندگی مؤثر و دل خواه در فضای ابری خواهیم داشت.

آزمایش های رابط امروزی انسان و رایانه ثابت کرده اند که بیماران می توانند از این وسیله برای بهبود عملکرد اعضای مصنوعی روباتیک بهره بگیرند. همچنین امکان استعمال آن، برای کار با رایانه نیز وجود دارد. با وجود این، دستاورد بالا، هم اکنون تنها از قابلیت خواندن امواج مغزی برای دست یابی به پاسخ های ساده ی بله و خیر بهره می برد. افزون بر آن، دولت آمریکا، فیس بوک و ایلان ماسک، سرگرم گسترش نمونه هایی از این گونه ادوات هستند که در مواردی حتی مجال درمان آسیب های مغزی را نیز فراهم می کنند.

با توجه به تاریخچه ی 20 ساله ی دانش عصب شناسی، پیش بینی دوم آینده پژوه انگلیسی، دور از ذهن به نظر نمی رسد. ازسویی چه بسا فناوری روبات های انسان نما با عملکرد فیزیکی، تا پیش از 2050، قدیمی گردد.

زیستن در ماتریکس:

پیرسون در سومین شگرد جاودانگی خود تأکید می کند که بشریت فرصت از بین بردن زندگی فیزیکی را کسب خواهد کرد و می تواند برگزیند که در یک جهان شبیه سازی شده، چگونه به بقای خویش ادامه دهد. این نظریه ی دانشمند انگلیسی، به جنبش هایی که در چند سال گذشته برای نیرومندسازی توان بشر (ابر انسان ها) شکل گرفته اند اشاره دارد.

وی اظهار کرد:

انسان در یک جدول زمانی 50 ساله می تواند به مرگ خود پایان دهد. آدمی در آینده، استعداد بارگذاری و ذخیره سازی همه ی ذهن خود را روی یک رایانه به دست خواهد آورد.

شاید پیش بینی های لن پیرسون منطقی به نظر برسند؛ اما پرسش های بسیاری را در زمینه ی اخلاقیات به وجود می آورند. برای مثال، آیا پایان دادن به زندگی بیولوژیکی و ورود به فضای ابری، جاودانگی به شمار می روند؟ حتی اگر این چنین سؤالاتی پاسخ داده شوند و بشر به فناوری مورد بحث دست یابد، اطلاعات ذهنی، شخصیتی و زیست شناختی همه ی افراد نامیرا، در مراکز داده ذخیره می شوند. بنابراین یک یورش سایبری به چاپگرهای 3 بعدی، یا مراکزی که وظیفه ی حفظ پایندگی دارند، چه پیامدهایی به دنبال خواهد داشت؟ درصورت بروز نقص فنی چطور؟ آیا داده های از دست رفته، قابل بازیابی هستند؟ یا کاربران خواهند مرد و به دست فراموشی سپرده می شوند؟ چه کسی قوانین این حوزه را تعیین خواهد کرد؟ چه تضمینی وجود دارد که شخیصت یک فرد به وسیله بازیگران بد، دستکاری نشود؟!