نگاهی به فیلم میزبان(HOST)

داستان فیلم
ایام قرنطینه است و شش دوست قرار گذاشته‌اند تا یک تجربه هیجان‌انگیز و البته ترسناک را به صورت مجازی به اشتراک بگذارند. هیلی پیش‌گام این برنامه است و قرار مجازی در برنامه ویدئو کنفرانس زوم تنظیم شده؛ اِما، کارولین، جما، رادینا و تدی نیز به او می‌پیوندند. سیلن نیز راهنمای آنهاست. احضار روح، فرایندی است که آنها قرار است از طریق ویدئو کنفرانس تجربه کنند! یک احضار روح اینترنتی!
سیلن قوانین خاص این فرایند را برای گروه شرح می‌دهد و برنامه احضار آغاز می‌شود؛ در میانه کار، اینترنت او برای چند دقیقه قطع می‌شود؛ جما که به این تجربه به چشم یک برنامه تفریحی و فان نگاه می‌کند، در یک سناریوی نمایشی، وانمود می‌کند که روح یکی از هم‌کلاسی‌های سابقش با او ارتباط گرفته است. اتفاقات عجیب پس از این شوخی جما آغاز می‌شود؛ او از قواعد تخطی کرده و انگار تبعاتش دامن‌گیر هر شش نفر شده است. سیلن دوباره به جمع مجازی ملحق می‌شود؛ او از شوخی جما مطلع شده و به اعضا هشدار می‌دهد اما انگار ... .

مختصر و سرگرم‌کننده!
راب سوج کارگردان هوشمندی است. او یک مدیوم نیمه‌بلند و تجربی را در بهترین زمان ممکن برای تولید فیلمش برگزیده؛ شما در «میزبان-HOST» قرار نیست مانند آثاری چون «غیردوست: دارک وب -Unfriended: Dark Web» یا «در حال جستجو – Searching» بیش از 90 دقیقه به یک نمای ثابت اسکرین مانند از صفحه نمایش یک اپلیکیشن یا ویندوز خیره بمانید. «میزبان-HOST» در کمتر از 57 دقیقه به پایان می‌رسد؛ کل ماجرا در روم ویدئو کال برنامه زوم روایت می‌شود. این فیلم فرصتی برای روده درازی ندارد؛ حتی فرصتی برای شخصیت‌پردازی پیدا نمی‌کند و اتفاقا عدم شخصیت‌پردازی در «میزبان» درست‌ترین تصمیم است. شاهد یک ارتباط مجازی هستیم؛ نمی‌دانیم رابطه این شش دوست در دنیای واقعی چگونه است؛ آشنایی آنها در کجا اتفاق افتاده است؟ این موارد اساسا در «میزبان» نباید باشد که البته نیست. شمای بیننده میزبان هستید، تماشاگر یوزرهای خسته از قرنطینه و تشنه یک هیجان.
سوژه احضار روح(جن) نیز بعد از فیلم سینمایی جن‌گیر1 در سال 1973، فرمولی است که اکثرا جواب می‌دهد؛ ترس احساسی است که تجربه‌اش در حین تماشای فیلم -برعکس اوقات دیگر- دلچسب است. شما در سینمای وحشت با یک ترس ایمن رو‌به‌رو هستید. یک ترس خودخواسته؛ «میزبان» حداقل در سه لحظه و با استفاده از تکنیک‌های ساده تدوینی شما را می ترساند، یکی دو جا اصطلاحا "زهره‌تان می‌ترکد".
«میزبان» بی‌ادعاتر از آن است که بخواهیم فلسفه‌کاوی‌اش کنیم؛ اینکه فراماده اساسا قابلیت ظهور توسط ابزار اپتیکی را دارد یا نه؛ آنچه احضار می‌شود روح است یا جن؟ کدام‌شان بروز فیزیکی آشکارسازانه خواهد داشت؟ «میزبان» ماقبل همه این‌هاست. تنها اشاره قابل قبول «میزبان» در این حوزه، فرازمان و فرامکان بودن آن موجود متافیزیکی است. اصلی که تقریبا با پاس کردن فیزیک سوم دبیرستان به علم آن مشرف خواهید شد!
 از 57دقیقه‌ای که «میزبان» راتماشا می‌کنید لذت ببرید و خیلی عمیق نشوید!