ضعف امنیت سایبری در آمریکا
به گزارش کارگروه امنیت سایبربان؛ در سال ۱۹۶۲، رئیسجمهور وقت آمریکا –جان اف کندی– فرمان امنیت ملی Memorandum 160 را امضا کرد، بر اساس آن همه سلاح های هسته ای آمریکا می بایست به ضامن تسلیحی به نام PAL مجهز میشدند، به عبارت دیگر هیچ سلاح هسته ای نمی توانست شلیک شود مگر اینکه یک شخص صاحب صلاحیت با وارد کردن رمز درست، اقدام می کرد.
در آن زمان تعداد قابل ملاحظه ای از موشک های هسته ای آمریکا در سایر کشورها مستقر شده بودند، رهبری بعضی از این کشورها خویش تنداری لازم را نداشت و این نگرانی وجود داشت که آنها تحت شرایطی بتوانند سرخود از تسلیحات استفاده کنند.
اما این تمام مشکل نبود، فرماندهان ارتش آمریکا هم می توانستند هر زمان که اراده کنند، مستقلا سلاح ها را شلیک کنند و جنگ جهانی سوم را شروع کنند، سیستم PAL برای برطرف کردن این مشکلات و نگرانی ها آمده بود.
در خاطرات ژنرال «هوریس ام وید» می خوانیم که او در مورد ژنرال «تومانس پاور» نگران بوده است و نوشته بود که او از ناپایداری او ممکن است سبب شود که تحت شرایطی، فرمان شلیک سلاح ها را بدهد.
اما آیا سیستم PAL ، سیستم مطمئنی بود؟
جالب است بدانید با گذشت ۲۰ سال از فرمان جان اف کندی، هنوز تنها نیمی از سلاح های اتمی آمریکا در خاک اروپا مجهز به PAL شده بودند و بقیه تنها یک قفل مکانیکی ساده داشتند و تازه سیستم PAL در بقیه هم تا سال ۱۹۷۷ فعال نشده بود!
موشک های هسته ای در خاک آمریکا، مثل آنهایی که در سیلو های Minuteman بودند، تحت نظارت دقیق رابرت مک نامارا -وزیر دفاع جان اف کندی- مجهز به PAL شده بودند. اما به محض کنار رفتن مک نامارا، فرماندهی راهبردی هوایی که از حضور او منزجر بود، رمز سیستم PAL را تغییر داد و در کمال تعجب رمزی که انتخاب کرد این بود: «۰۰۰۰۰۰۰۰»
بله کاملا درست است، هشت عدد صفر! در واقع در اوج جنگ سرد، فرماندهان ارتش آمریکا، آنقدر نگرانی کند شدن پاسخ سریع آمریکا به حمله هسته ای احتمالی شوروی بودند که ترجیح داده بودند، رمز پرتاب آنها خیلی ساده باشد!
با این تمهیدات دیگر فرماندهان آمریکایی مطمئن بودند که زمان لازم برای اخذ تأیید رئیس جمهور، باعث تلف شدن وقت با ارزش نخواهد شد.
ما تازه در سال ۲۰۰۴، از طریق مقاله ای که دکتر بلیر نوشت، از این حقیقت مطلع شده ایم و از رمز هشت صفر آگاهی یافته ایم، عنوان این مقاله این بود: ناآگاه نگه داشتن رؤسای جمهور در زمینه هسته ای. در این مقاله توضیح داده شده است یک گسست بین رهبران منتخب ملت آمریکا و فرماندهان نظامی در زمان جنگ سرد در مورد سلاح های هسته ای وجود داشته است.
همین دکتر بلیر بود که در سال ۱۹۷۷، با نوشتن مقاله ای خطر تروریست ها را در صورت دستیابی به سلاح های هسته ای توضیح داده بود و در سال ۱۹۷۳ هم اعضای کنگره آمریکا را از مشکلات امنیتی سیلوهای هسته ای آگاه کرده بود. اما گوش شنوایی برای هشدارهای او وجود نداشت، به همین خاطر او در مقاله ای که برای عموم مردم در سال ۱۹۷۷ نوشت، توضیح داد که در صورت همدستی تنها ۴ نفر در سلسله مراتب پرتاب تسلیحات، امکان پرتاب آنها وجود دارد. اگر یک فرمانده با مسئولان آماده سازی و پرتاب موشک ها هسته ای تماس می گرفت و دستور شلیک می داد، هیچ پروتکلی برای کنترل اینکه آیا این تصمیم خطیر، تصمیم رئیس جمهور بوده است یا نه، وجود نداشت.
در همان سال در اقدامی که اصلا تصادفی به نظر نمیرسد، رمز پرتاب سرانجام تغییر کرد و دیگر از هشت صفر استفاده نشد.
بنابراین برخلاف تصور ما در زمان جنگ سرد، تنها در برهههای بحرانی خاصی، سایه جنگ هستهای دنیا را تهدید نمیکرد، بلکه بیست سال تمام، یک شخص مصمم نادان در سیلوهای هستهای می توانست با همدستی تنها ۳ نفر دیگر، مستقلا جنگ جهانی سوم را شروع کند.
