بازگرداندن دید افراد نابینا با چشم الکترونیکی

به طور هم‌زمان گروهی دیگر در حال توسعه ایمپلنتی بودند که با استفاده از الکترود و تحریک شبکه عصبی افراد ناشنوا، امکان شنیدن صدای محیط را برای آن‌ها فراهم می‌کرد. این الکترودها از طریق عمل جراحی در سر بیمار کار گذاشته می‌شدند.

محقق مذکور شرح داد، آرگوس 2 با الهام از 2 آزمایش بالا ایجاد شد؛ اما نمی‌تواند بینایی بیمار را در این مرحله به صورت کامل بازیابی کند. با وجود این امکان مشاهده مرزها و لبه‌های اشیا را برای وی فراهم می‌کند تا برای حرکت در محیط با چالش کمتری مواجه باشد.

آرگوس 2 یک ابزار پوشیدنی و ایمپلنت است که توانایی دور زدن سلول‌های تشخیص نور داخل چشم را دارد. این ابزار را می‌توان در بیمارانی با سن 25 سال به بالا که شبکه عصبی نوری آن‌ها آسیب ندیده است به کار گرفت؛ اما اگر این شبکه آسیب دیده باشد، دستگاه کارایی خود را از دست می‌دهد.

ایمپلنت یاد شده از یک سیم‌پیچ، آنتنی که زیر عضلات چشم قرار می‌گیرد و آرایه‌ای 60 عددی از الکترودها تشکیل شده است. این دستگاه با استفاده از عمل جراحی پشت چشم بیمار کار گذاشته شده، به سلول‌های عصبی سالم باقی‌مانده متصل می‌شوند. سپس اطلاعات را به مرکز مصورسازی مغز ارسال می‌کنند.

به منظور تولید داده‌هایی که ایمپلنت بتواند از آن‌ها استفاده کند، بیمار باید یک عینک مخصوص را که دوربین‌های مینیاتوری روی آن نصب هستند روی چشم بگذارد. این دوربین‌ها تصاویر محیط پیرامون را ثبت کرده و به صورت بی‌سیم برای یک پردازشگر خارجی قابل‌حمل توسط بیمار ارسال می‌کند. در مرحله بعد این محتوا تصویری به ایمپلنت ارسال می‌کنند. در نهایت نیز ایمپلنت شبکه عصبی چشم را تحریک کرده، داده‌ها راه به مغز ارسال می‌کند و باعث می‌شود تا بیمار پیرامون خود را به واسطه اشعه‌های نوری که به نمایش در می‌آید، مشاهده کند.

بیماران باید پیش از استفاده از آرگوس 2 به پزشکان مراجعه کنند تا به طور دقیق مشخصات چشم آن‌ها به دست آید. سپس به صورت دوره‌ای برای دریافت نرم‌افزار، بررسی و نگهداری از ایمپلنت به کادر پزشکی مراجعه کنند.