به گزارش کارگروه فناوری اطلاعات سایبربان؛ کارشناسان معتقدند که ناتو باید به طور کامل از هوش مصنوعی (AI) و سیستمهای مستقل برای حفظ برتری رقابتی در برابر دشمنان خود استفاده کند. نیکلاس نلسون (Nicholas Nelson) و نیکو لوزوم (Nico J. Luzum)، اعضای مرکز تحلیل سیاست اروپا، مؤسسه فناوری جورجیا و گاریت گارسیا (Garritt Garcia)، آنیکا گول (Anika Gouhl)، جک شلدون (Jack Sheldon) و ماریا وینستد (Maria Winstead)، اعضای مؤسسه فناوری جورجیا در این خصوص مقالهای نوشتهاند که به شرح زیر است :
«توسعه حسگرها، پیشرفتهای سریع در مدلهای الگوریتم و پیشرفتهای قابل توجه در محاسبات، فرصتهای هوش مصنوعی و استفاده از آن را در صنایع دفاعی گسترش داده است. در نتیجه، ناتو فرصتی بینظیر برای ایجاد تحول در فعالیتهای نظامی و راهبردی خود دارد.
این اتحادیه 7 حوزه کلیدی را برای توسعه هوش مصنوعی شناسایی کرده است : شناسایی، مکالمه و تعامل انسانی، تجزیه و تحلیل و تصمیمگیری پیشبینی، سیستمهای هدف محور، الگوها و ناهنجاریها، شخصیسازی بیش از حد و سیستمهای مستقل. سیستمهای خودمختار بهعنوان یک رشته متحدکننده بین دستهها عمل و تصمیمگیری و عملیاتها را در هر کدام با درجات مختلف تعامل انسانی سادهتر میکنند.
3 درجه از خودمختاری وجود دارد :
- در حلقه، که در آن انسان درجه زیادی از کنترل دارد
- on-the-loop، که در آن انسانها فقط توانایی سقط کنش را دارند
- خارج از حلقه، که در آن انسان هیچ کنترلی ندارد.
سیستمهای فعلی اعضای ناتو عمدتاً در دسته اول قرار دارند، اما پیشرفتهای فناوری فرصتهایی را برای کاهش اتکا به تعامل انسانی ایجاد کرده است.
در سال 2014 استفاده از هوش مصنوعی بیش از حد در میدان جنگ را نشان داد، زمانی که نیروهای ویژه اطلاعاتی در مورد مخاطبان، مکانها و عادات جمعآوری کردند تا پروفایلهای دقیقی از اهداف خود در اوکراین ایجاد کنند. در یکی از نمونهها، مادر یک فرمانده اوکراینی تماسی دریافت کرد که میگفت پسرش در بیمارستان است. درنتیجه با او تماس گرفت و نیروهای روسی توانستند محل او را شناسایی کنند و او را بکشند.
در حالیکه شخصیسازی بیش از حد هنوز در مراحل ابتدایی است، این پتانسیل را دارد که برای چنین حملات سر بریدن بسیار مؤثر باشد و اثربخشی رهبری دشمن را کاهش دهد. هنگامی که با تجزیه و تحلیل کلان داده یا خودآموزی ترکیب میشود، هدف قرار دادن فرماندهان با سرعت هشدار دهندهای افزایش مییابد.
نمونه دیگری از اجرای هوش مصنوعی در میدان نبرد، استفاده از موشکهای بالستیک کوتاهبرد است که میتوانند اهدافی را در صدها یا حتی هزاران کیلومتر دورتر هدف قرار دهند. این موشکها با هزینه تقریباً یک میلیون دلاری، اغلب علیه اهداف ثابت با ارزش اقتصادی یا نظامی بالا استفاده میشوند. با افزودن یک وسیله نقلیه مانورپذیر با کنترل هوش مصنوعی، آنها میتوانند مسیر را اصلاح کنند تا از دفاع ضد موشکی جلوگیری یا به اهداف متحرک حمله کنند. قابل توجهترین کاربرد آنها در برابر کشتیهای جنگی در دریا است که پتانسیل راهبردهای ضد دسترسی/منطقه دریایی (A2/AD) را به شدت افزایش میدهد.
ادغام هوش مصنوعی و استقلال در ناتو مستلزم تلاشی متحد برای استانداردسازی و تنظیم فناوریهای روی حلقه است، در حالیکه از بخشهای دولتی و خصوصی برای ارتقای نوآوری و آموزش استفاده میشود. برای مثال، رقابتی با حمایت ناتو، ممکن است توسعه هوش مصنوعی را تشویق و از «XPrizes» انصاری (Ansari) و واتسون (Watson) به عنوان الهامبخش استفاده کند.
این اتحادیه میتواند از رقابتهای فناوری برای تشویق و منبع فناوریهای نوظهور استفاده کند، با هیئتهای داوری که سرمایهگذاران خطرپذیر، رهبران صنایع خصوصی، حکومتداری و دانشگاهها را گرد هم میآورد. آنها مسئول انتخاب گروه کوچکی از تیمهای امیدوار، شروع کارشان با بودجه اولیه و انتخاب گیرندگان برای وجوه بیشتر و منابع انکوباتور خواهند بود. چنین مسابقاتی سپس به کشورهای عضو و نوآوران بخش خصوصی اجازه میدهد تا در راهحلهای سفارشی با یکدیگر همکاری کنند.
تصمیم ناتو برای پیشبرد توسعه هوش مصنوعی و سیستمهای خودمختار مستلزم تغییر کامل سازمانی و فرهنگی در اتحاد و در میان کشورهای عضو است. تلاشها در 5 «سطل» سیاست اصلی قرار خواهند گرفت : استانداردسازی، توسعه مسئولانه، سواد هوش مصنوعی، نوآوری بخش خصوصی و قابلیت همکاری؛ توصیه به کشورهای عضو برای اتخاذ شاخصهای سطح آمادگی فناوری داخلی (TRL) راهی مطمئن برای شروع تغییر به سمت تدارکات مؤثر، توسعه کارآمد و راهحلهای مقیاسپذیر است.
با تشویق اعضا به استفاده از TRLها برای اعطا، حسابرسی و مقیاس یا خاتمه فناوریها، ناتو به اهداف نهایی خود یعنی قابلیت همکاری، کاهش همپوشانی، تدارکات راهبردی و سادهسازی تبادلات تحقیق و توسعه نزدیکتر خواهد شد. بنابراین، هر دلاری که خرج میشود، بیشتر، سریعتر و تأثیر بیشتری خواهد داشت.»
