ابهام در فناوری رمزگذاری به کار گرفته شده برای ارتباطات امن اندروید

 

رمزگذاری برای همه امور تحت وب ضروری است؛ از فعالیت‌های ساده ای مثل استفاده از نام کاربری و رمز عبور گرفته تا کارهای حساسی مانند انتقال پول از طریق اینترنت بانک ها. رمزگذاری، اطلاعات خصوصی ما را محافظت می‌کند تا دیگران، به خصوص خلافکاران بدان دسترسی نداشته باشند.استفاده از رمز سابقه بسیار طولانی دارد که همیشه در هر دو جبهه خیر و شر نقش مهمی در پیروزی یا شکست دو طرف بازی کرده؛ چه جنگ هایی که به واسطه ضعف رمزگذاری مورد استفاده، مغلوبه نشده اند.تفاوت امروز با دیروز در فناوری هایی است که برای این امر استفاده می‌شوند و بر اساس مدل‌های ریاضی پیشرفته هستند. با گذشت زمان یک الگو از صلاحیت و البته امنیت خارج می‌شود چون با پیشرفت دانش ریاضی مدل‌های قدیمی ساده به نظر می‌رسند. در سال‌های اخیر امنیت چندین فناوری رمزگذاری زیر سوال رفته مثل لایه سوکت امن (SSL)، امنیت لایه انتقال نسخه ۱.۰ (TLS v1.0) و RC4 و MD5.لازم به توضیح است که SSL و TLS روش هایی برای ایجاد ارتباط امن بین یک کلاینت (مثل یک دستگاه اندرویدی) و یک سرور هستند. RC4 و MD5 هم شیوه رمزگذاری و هش کردن ترتیبی توابع اند.

خلاصه ماجرا این است که الانه SSl, TLS v1.0, RC4, MD5 دیگر خوب نیستند. فناوری‌های جدید جایگزین این سیستم‌های قدیمی (RC4 در سال ۱۹۸۷ طراحی شده) شده مثلاً TLS v1.1 و TLS v1.2 جای نسخه 1.0 آن را گرفته اند.

اما مشکل اینجا است که بر اساس تحقیقات انجام شده سیستم عامل اندروید قبلاً از نوعی رمزگذاری (RSA/AES256) به طور پیش فرض استفاده می‌کرد و به ناگاه به فناوری دیگری روی آورد و حدس بزنید کدام؟ بله RC4 و MD5.

اجازه بدهید کمی به مسائل نظری بپردازیم تا موضوع روشن‌تر شود. در سال ۲۰۱۱ از پژوهش‌های امنیتی معلوم شد که رمزگذاری هایی مثل AES (همانی که قبل از هجرت به RC4 به طور پیش فرض در اندروید استفاده می‌شد) ضعفی دارند که تا آن هنگام کسی در عمل مشاهده نکرده بود.

حملات مرتبط با آن ضعف BEAST خوانده می‌شد و توصیه به همه استفاده کنندگان من جمله گوگل و مایکروسافت و دیگران، رفتن به سمت RC4 بود. پس، از این منظر، سایفرِ پیش فرض اندروید بر اساس توصیه‌های گفته شده برای مقابله با BEAST درست است.

اما نکته این است که گوگل در سال ۲۰۱۰ به استفاده از RC4 روی آورده یعنی یک سال قبل از معرفی چیزی به نام BEAST. محققان این را نشانه ای آشکار از دخالت‌های NSA (سازمان امنیت آمریکا) می‌دانند و اینکه ظاهراً نفوذ به سیستم جدید برای آنها راحت‌تر بوده.

این محققان راه حل را در بازگشت به سایفرهایی نظیر AES و البته به همراه TLS v1.1 یا TLS v1.2 می‌دانند تا مشکل آسیب پذیری در برابر BEAST هم مرتفع گردد؛ یا اینکه به طور کل به سافرهای جدید مانند AES-GCM مهاجرت شود. خبر خوب این است که اگر توسعه دهندگان اپلیکیشن‌ها بخواهند می‌توانند سافرهای دیگر را جایگزین سایفر موجود اندروید کنند تا امنیت را لااقل در محدوده اپ خود بالا ببرند.

شما چه فکر می‌کنید؟ این تغییر رویه یک سال قبل از بروز یک مشکل، زیر سر NSA بوده یا کاملاً اتفاقی رخ داده؟