آیا هند آماده جنگ سایبری است؟

به گزارش کارگروه بین الملل سایبربان؛ در حقیقت در برخی نقاط جهان، به مهاجمان، هکرهای تازه کار می گویند که با ایجاد رعب و وحشت، به دنبال کسب امتیازاتی در میان همتایان غیر هکر خود هستند. جنگ سایبری کاملاً متفاوت است. در این خصوص پراشانت مالی (Prashant Mali)، یکی از وکلای برجسته سایبری بین المللی، با تحقیق در زمینه جنگ سایبری مقاله ای نوشته است که به شرح ذیل می باشد :

به عنوان یک محقق، می توانم استدلال کنم که جنگ سایبری شامل اقدامات یک عامل دولتی یا غیر دولتی برای حمله و آسیب به رایانه ها یا شبکه های اطلاعاتی دیگر کشورها از طریق ویروس های کامپیوتری، حملات انکار سرویس(DDOS)، حملات فیزیکی و خرابکاری است.

نگرانی اصلی جنگ سایبری، حمله به ستون اصلی اینترنت، کابل های زیردریایی است. به گفته انجمن همکاری اقتصادی آسیا و اقیانوس آرام، حدود 97 درصد از تمام داده های بین المللی بر روی این کابل ها انجام می شود. اغلب دانشگاهیان و استراتژیست ها قدرت اعتراف این موضوع را ندارند که قطع یا ایجاد اختلال در کابل غوطه ور فیبر نوری با ترافیک اینترنتی و تمایل به تخریب ترافیک و ایجاد ضرر و زیان اقدام به جنگ سایبری است، که در آن نه حمله انکار سرویس توزیع شده و نه آسیب پذیری صفرروز مورد استفاده قرار می گیرد، اما درنهایت خرابکارها در قطع اینترنت در ایالت یا منطقه موفق می شوند.

چنین شرایطی نیازمند بررسی دقیق در زمان جنگ است. با اعلان جنگ از سوی همسایگان ما، بصورت استراتژیکی در کابل های اینترنتی اختلال ایجاد می شود و این امر موجب ایجاد هرج و مرج عظیم در شهروندان معتاد به اینترنت و فعالیت های وابسته به اینترنت خواهد شد. در حال حاضر، کشورهای دیگر خود را برای چنین رویدادی آماده می کنند. مقامات اطلاعاتی ارتش آمریکا و انگلیس بارها هشدار داده اند که کار نسبتاً کمی برای محافظت از امنیت کابل ها انجام شده است و نیروی دریایی روسیه به طور مداوم فعالیت هایی را در نزدیکی آنها انجام می دهد. یکی از کشتی های روسی به نام یانتار، متعلق به اداره تحقیقات دریایی روسیه، باعث ایجاد وحشت و نگرانی در کشورهای دیگر شده است.

با توجه به عدم پوشش ساحل ها توسط ماهواره ها، مدیریت حمله به کابل های زیردریایی آسان است. البته اینترنت قطعاً مسیری را طی می کند، اما مسیریابی اینترنت نمی تواند ظرفیت اضافی ایجاد کند. یک سیگنال تقویت شده توسط یک ماهواره ژئواسترایی باید حدود 72هزار کیلومتر تا ماهواره رفته و به زمین بازگردد، بنابراین تاخیر زمان قابل توجهی بوجود می آید. یک بسته IP  ارسال شده از طریق ماهواره میان ایالات متحده و ژاپن بطور متوسط 650 میلی ثانیه تاخیر دارد، در حالیکه تاخیر در کابل زیردریایی فیبری تنها 120 میلی ثانیه است. کاهش قابل توجه کیفیت در این سطح توسط کاربران معمولی اینترنت نیز قابل مشاهده است. برای کسب و کارهای دیگر، این امر موجب بی نظمی می شود. فقط تصور کنید که تجارت سهام برپایه اینترنت ماهواره ای باشد.

سال هاست که کشورها نگران نابودی کابل های زیرزمینی توسط یک قدرت خارجی یا تروریست اینترنتی هستند. در سال 2013، سه غواص در مصر به خاطر تلاش برای نابودی کابل های زیردریایی دستگیر شدند. کل کشور موریتانی به دلیل قطع کابل اینترنتی زیرزمینی دو روز آفلاین شده بود. کابل زیردریایی17 هزار کیلومتری سواحل آفریقا تا اروپا (ACE) در ماه مارس قطع شد و دسترسی به وب به طور کامل برای ساکنان سیرالئون و موریتانی از بین رفت. در شرق لیبی، ایستگاه فرود کابل زیردریایی Silphium در سال 2013 منفجر شد. یمن نیز در سال های اخیر شاهد چندین اقدام خرابکاری بوده است؛ کلمبیا در ماه ژانویه خرابکاری در حادثه بزرگ مخابراتی را متحمل شد. در موارد دیگر، بنگلادش، کنیا و نیجریه نیز حوادث مربوط به خرابکاری مخابراتی داشته اند. براساس برآوردها، در هر دو روز 428 کابل زیر دریایی در جهان آسیب می بینند. اگرچه تا کنون تقریباً هیچ یک از نقص ها عمدی گزارش نشده است. 

جنگ سایبری میان کشورها عواقب ویران کننده ای دارد. در دوره ای که بیش از 95 درصد همه چیز از طریق اینترنت جهانی فقط با 200 کابل زیردریایی فیبر نوری عبور می کند، کشورهایی نظیر ایالات متحده، روسیه، چین و ایران روی این لوله های دریای عمیق به عنوان منابع غنی اطلاعاتی و اهداف جنگی تمرکز می کنند. اسلحه های بکار رفته در مبارزات شامل زیردریایی ها، هواپیماهای بدون سرنشین زیر آب، روبات ها، کشتی های تخصصی و غواصان هستند. این میدان نبرد جدید همچنین یک منطقه حقوقی خاکستری است : قانون فعلی قراردادهای دریایی با وجود دربرگیری برخی جنبه های کابل های زیرزمینی، اقدامات خصمانه را پوشش نمی دهد. 

سازمان سایبری دفاعی (DCA) هند، پیشگام فرماندهی سایبری برای جنگ سایبری، باید هر دو ظرفیت تهاجمی و تدافعی را داشته باشد. سازمان سایبری دفاعی یا فرماندهی سایبری در هند مسئولیت حفاظت از تمام ایستگاه های فرود کابل های زیردریایی را برعهده دارد. این مسئله آنها را هدف نظامی قرار می دهد؛ مهاجم از این فرصت برای انجام عمل غیر قانونی بین المللی خود استفاده کرده و کشور قربانی نیز اقدامات تلافی جویانه ای انجام می دهد. سازمان دفاعی همچنین می تواند در انجام خدمات نسبت به ساختمان غیرنظامی سریع تر عمل کند، زیرا اغلب اوقات پروتکل ها و نوار قرمز اداری بار کمتری دارد.

هند باید حفاظت فیزیکی ایستگاه های فرود کابل های زیردریایی خود را تقویت کند. ما نیاز به یک سرور نام دامنه هندی دقیق داریم که وب سایت های بانک ها و دولت الکترونیک هند کار خود را بدون در نظر گرفتن از دسترس خارج شدن اینترنت ادامه دهند. شبکه پهن باد باهارات محدود (BharatNET یا InNET) باید تمام مدت، حتی زمان قطع اینترنت، آماده به کار باشند. بانک مرکزی هند نیز باید در شبکه بانکداری خود در زمان عدم دسترسی به اینترنت به مشتریان خدمت رسانی کند. هند نیز باید در سنسورهای زیردریایی کابل ها و ایجاد پشتیبان یا «کابل های تاریک» سرمایه گذاری کند تا به طور عمومی شناسایی نشود. برای این منظور، هند می تواند مناطق حفاظت از کابل را که کشتی ها نمی توانند ماهیگیری کرده و یا لنگر بیندازند و تنها با نظارت گارد ساحلی می توانند حرکت کنند را شناسایی کند. اکنون زمان عمل است.